Voortdurende stalkingen en pesterijen maakten hem het leven onmogelijk.

EENZAAMHEID
naar Jan van Nijlen

De mens is eenzaam tot en met zijn dood.
Nooit is één liefde, nooit één vriendschap klaar,
En, zelfs geboren uit dezelfde schoot,
Zijn wij nog vreemden voor elkaar.

Wat weet ik van mijn zuster en mijn vader,
Wat van mijn moeder en mijn eigen kind?
En zijn mijn vrouwen mij altijd zoveel nader
Dan de arme meiden voor 't eerst bemind?

Nooit kan een hart een ander overwinnen;
Van lief tot minnaar en van mens tot mens
Kunnen wij nooit geheel volmaakt beminnen:
Er is altijd een kloof, een grens.
 
't Is niet eens zeker dat de dood verenen
Kan wat het leven onmeedogend scheidt,
En er bestaat niet, van Parijs tot Wenen,
Een bierhuis 'In de Eenzaamheid"

In memoriam kan je hier kwijt